بر اساس اسناد تاریخی این ستون در زمان سلطنت پادشاهان آریایی گوپتا که با ساسانیان در ایران ارتباطات بسیار دوستانه‌ای داشتند، پیدا شد و خود آنها هم از ماهیت این ستون خبر نداشتند و آن را به احترام خدای آریایی ویشنو در مقابل معبد او قرار داد و بعدها مسلمانان در جای معبد، مسجد قوة الاسلام را بنا کردند و این ستون همچنان در صحن مسجد باقی ماند. نویسندگانی مانند اریک فون دنیکن این ستون را ساختهٔ دست بشر نمی‌دانند. وزن ستون فلزی بیشتر از شش هزار کیلوگرم است و عامه مردم هند حلقه کردن دست از پشت، دور این ستون را خوش یمن می‌دانند. بلندی این ستون فلزی ۷/۲۱ متر و وزن آن بیش از شش تن است. وزن برآورد شده بدنه اصلی ستون ۵۸۶۵ کیلو گرم و وزن زنگ‌های تزئینی این ستون ۶۴۶ کیلوگرم تخمین زده شده است که به این ترتیب وزن کل آن ۶۵۱۱ کیلوگرم می‌شود. ستون کتیبه‌ای در زبان سانسکریت و به خط براهمی دارد که مربوط به سده ۴ میلادی است که نشان می دهد که ستون به عنوان یک یادمانی از پادشاه بزرگ چاندرا در مقابل خدای ویشنو قرار در فراز تپه‌ای قرار داده شده است. محفظه‌های توخالی عمیقی که در بالای این ستون فلزی موجود است نشان از سرستونی پر کار دارد که احتمالاً تصویری از گرودا را دربر داشته و این ستون عظیم فلزی به نوعی نقش میل پرچم را داشته است گرودا پرنده بزرگ افسانه‌ای یا موجودی شبیه پرندگان است که در اساطیر هر دو آیین هندو و بودایی از آن نام برده شده است.ساختن ستون آهنی در این اندازه نشانه ای از پیشرفت صنعت متالورژی در بیش از 1600 سال قبل می باشد. حتی امروز در دنیای مدرن تکنولوژی ساخت چنین ستون عظیمی مشکلاتی را به همراه دارد.این ستون که حاوی بیش از 98 ٪ از آهن خالص می باشد بیش از 1600 سال در مجاورت اتمسفر بوده است ولی اثری از خوردگی در آن دیده نمی شود. این ستون توسط ریخته گری مذاب به روش دمش هوا در مخلوطی از سنگ آهن و زغا ل ساخته شده است. بحث پیرامون انقباض مذاب فولاد در هنگام انجماد و شرایط ریخته گری و قالبگیری و پوشش دهی، گستره زیادی می طلبد. البته بایستی به زمان و هزینه و اهمیت تولید آن در بیش از 1600 سال قبل توجه نمود. یکی از نظرات محققین در مورد ستون آهنی ماهیت مقاوم در برابر خوردگی آن است که میزان بالای فسفر (1 ٪) است که می تواند با یک لایه نازک محافظت بر روی سطح ستون را اعمال نماید و بدین وسیله از خوردگی آن محاظت کند. در دیگر آثار باستانی آهنی مشابه چنین درصد بالایی از فسفر دیده نمی شود (فسفاته کردن سطحی) نظریه دیگری بیان می کند که رطوبت نسبی پایین دهلی تضمین کنده مقاومت خوردگی ستون آهنی می باشد. اما مقایسه دیگر قطعات آهنی پیرامونی نشان می دهد که د رصد رطوبت چنین تاثیری را نداشته بلکه این امر نتیجه دانش مشترک صنعت گران آن دوره می باشد. لازم به ذکر است در 2300 سال قبل به دانش محافظت از خوردگی آهن در نوشته های هندی اشاره شده است. منابع: http://www.hitxp.com/articles/science-technology/iron-pillar-ancient-indian-metallurgy http://www.newscientist.com/article/ ویکیپدیا و دیگر سایت های اینترنتی