متالورژی دیتا   metallurgydata

حدودا یکصد و بیست سال پیش پروفسور دکتر هانس گلداشمیت در شهر اسن آلمان موفق به استخراج فلزات سخت از اکسید آن‌ها شد، این روش از آن به بعد به پروسه گلداشمیت یا ترمیت معروف و اساس جوشکاری ترمیت شد.

در این پروسه فعل و انفعالات بین اکسید آهن و پودر آلومینیوم باعث ایجاد آهن مذاب و اکسید آلومینیوم شده و درجه حرارت حدوداً بهC °2450 میرسد.
آهن مذاب در حالیکه به فولاد ـ ترمیت با کیفیت بالا تبدیل میشود تصیفه شده و در بخش تحتانی بوته جمع میشود. سربارههای آلومینیوترمیت به دلیل وزن کم روی فولاد مذاب ترمیت شناور باقی میمانند. در اولین جوشکاری ترمیتی که حدود سال‌های 1900 میلادی انجام شدند ترمیت فقط گرمای مورد نیاز را تولید میکرد و دو سر ریل در یک قالب ساخته شده از ماسه آلومینیومدار تمیزکاری و پرس‌کاری شده قرار گرفته و با یک بوته دستی مذاب داخل قالب ریخته میشد؛ مذاب ریخته شده اطراف دو سر ریل را گرفته و آن‌ها را به درجه حرارت لازم برای جوشکاری میرساند. سپس به یکدیگر فشرده میشدند، بدین وسیله یک جوشکاری ناقص انجام میشد.
در حدود سال 1920 اصلاحات زیادی در رابطه با جوشکاری ترمیت صورت گرفت، به عنوان نمونه دو سر ریل به وسیله مخلوطی از بخار بنزین و هوا تا C °900 حرارت داده شده و پیشگرم می‌شد.
در سال 1933 از جوش ترميت برای گسترش ريل‌های طويل استفاده شد و استفاده از اين جوش در مصارف الکتريکی از سال 1938 آغاز شده است.
فرآیندهای جوشکاری که تاکنون برشمرده شد، فقط برای جوشکاری ریل‌های معمولی قابل استفاده بودند؛ اما ریل‌های مقاوم در برابر سایش همچنان غیرقابل جوشکاری بودند، در سال 1935 بود که مشکلات جوشکاری این نوع ریل‌ها بوسیله جوشکاری به روش ترکیبی برطرف شد.
جوشکاری فشاری (پرسی) به دلیل صرف وقت، نیروی کار و وسایل زیاد، روش نامطلوبی بود ازاینرو از سال 1939 این روش جوشکاری رفته رفته جای خود را به روش‌های ترمیت که روز به روز متحول‌تر و پیشرفته‌تر میشد واگذار کرد؛ در این روش، شیار درز ریل توسط قالب مخصوص احاطه و پس از پیش‌گرم‌سازی و رسیدن آن به دمای موردنظر مذاب از سوراخی که در ته بوته مخروطی شکل تعبیه شده بود به داخل محل مورد نظر جاری میگشت. فولاد مذاب باعث ذوب و حل شدن بخش‌هایی از لبههای عرضی ریل شده و این ترکیب بدست آمده از فولاد ـ ترمیت و فولاد ذوب شده‌ی ریل فضای خالی درز ریل را پر میکرد.